Kırgız Türkleri için Pakistan, bir mülteci sığınağı
olmaktan öteye gidememiştir. Orada kaldıkları süre içinde yaşadıkları Gilgit'in
Pamir'e göre çok sıcak olması, yabancı kültürlere ait toplulukların içinde millî
benliklerini yitirme endişesi, Rahmankul'u rahatsız etmekteydi. Afganistan'dan
Pakistan'a iltica eden Türk soylu gruplardan bir kısmının 1982 yılında Türkiye'ye
getirilmeleri söz konusu olunca Rahmankul'un şahsî teşebbüsleriyle Kırgızların Türkiye'ye
göçmeleri için imkân doğmuş oldu.
Kırgız Türkleri, dört yıl süren Pakistan
macerasından sonra 3 Ağustos 1982 salı günü, 1138 kişilik bir kafileyi taşıyan uçaklarla
Adana havaalanına indiler. Türkiye'de önce geçici olarak Van'ın Karagündüz köyüne
yerleştirilmek istendiler. Ancak bu köyün hepsini barındırabilecek büyüklükte
olmaması sebebiyle 362 kişilik 96 aile, yerleşme için Malatya'ya gitmek zorunda kaldı.
776 kişilik 197 aile Karagündüz'de kalabildi.
Türkiye'ye getirilen Kırgız
Türkleri, dört yıl sonra, Van'ın Erçiş ilçesinin birkaç kilometre kuzeyinde, eski
bir haranın arazisi üzerinde kendileri için kurulan Ulupamir köyüne yerleştirildiler.
Liderleri Rahmankul Han, ömrünün son yıllarını, hiç değilse isminde Pamir'i yaşatan
bu köyde geçirdikten sonra 6 Ağustos 1990 tarihinde vefat etti.
Türkiye'ye gelen bütün
Pamir Kırgız Türkleri, bugün 300 hane, 2100 kişilik bir nüfus hâlinde Ulupamir köyünde
yaşamaktadır. Onların gönlündeki arzu, gerçek vatanlarına artık bağımsızlığını
kazanmış olan Kırgızistan'ın Pamir bölgesine, Kırgız kardeşlerinin arasına dönebilmektir.
|
